Mi Frater.
Pacis spes magna nuper refulserat, sed nunc evanuit. Convenerat ut novae munitiones iniussu regio factae diruerentur pro duabus tertiis; Rex praefectum imponeret Monpelerio; Nemausum et Castrum non multos milites praesidio acciperent; Rupella et Montalbanum possent si vellent conciliari legibus iisdem; in re religionis et magistratibus nihil mutaretur. Sed Montipelicienses ad exequenda pacta Regem cum comitatu in urbem venire parantem recipere noluerunt. Itaque urbs statim obsessa est, et in munimenta extra moenia factus impetus, maiore animo regiorum quam prudentia. Occubuerunt Marchio Baeuvronius2, Comes Torigniacus3, item frater tribuni militum Dornani4, Barones aliquot. Ex vulnere periclitatur Mommorantius5 frater eius, quae Principi Condaeo nupta est6. Sed et morbi grassantur, queis absumpti Custos sigilli Vicus7, mei amantissimus, et Comes Plessaeus. Princeps Condaeus ait hostium loco habendos qui de pace posthac agent. Comes stabuli8 profectus est in Vivaresium, ut ea loca Regi subiiciat. De Mansfeldio vacillarunt nuntii. Fama, quae optimos auctores profert, haec est: die 29 Augusti ambigue certatum, tria millia caesa hinc inde. At postridie pugnatum magna cum Mansfeldianorum clade; occisos ex ipsius militibus quater mille, incertum an ipse cum reliquiis evasurus sit, imminere ei Comitem Bergensem9, sed Principem Henricum10 venire subsidio.
Velim quamprimum mihi mitti exemplar Thomsoni de Iustificatione11, quo valde egeo. De Thesibus Oxoniensibus12 quod nuper scripsi velim memineris. Vale cum patre, matre et amicis. Lutetiae 9 Sept. 1622.
Puto etiam inter libros meos esse librum Regii de absoluta Monarchia13. Eo quoque opus habeo.
Tui amantissimus Frater
H. Grotius.