Curae tibi ut semper fuere ita et nunc esse nostra omnia, mi frater, plurimum gaudeo gratiasque tibi habeo. Rogo, quid librarii promittant περὶ Ἀντιχρίστου2, quamprimum sciam. Volo enim moras omnes abscindi ob causas multas. Sequi statim poterunt illa de Fide et operibus3 sine mora et haec et sine ulla mutatione nisi me consulto. Alia, de quibus scripsi4, hic curabimus. A D. Vossio5 literas expectabo. Uxori6 bene succedat iter Zelandicum.
In exemplo defuncti pueri principis7, in cujus honorem tanta parabantur, discimus, quam fluxa sint humana et quam saepe magnae molitiones in irritum cadant. Potest dicere mater:
φέρομαι Βάϰχα νεϰύων, Κράδεμνα διϰοῦσα ϰομᾶς ἀπ᾽ ἐμᾶς, Στολίδα ϰροϰόεσσαν ἀνεῖσα τρυφᾶς, Ἁγεμόνευμα νεϰροῖσι πολύστονον,ut apud Euripidem Antigone8.
Eobaldo Dusseno9 amico nostro dignitatem gratularer, siquid boni pro republica fieri posset. Adrichemio10 facilius est in cura urbani aerarii praestare se non inutilem. Ὀλιγαρχία quo ducere soleat norunt historiarum periti: mihi autem ipsa etiam ista ὀλιγαρχία nihil nisi persona esse videtur.
Habeo optimis parentibus, tibi, uxorique gratias pro bonis votis reddoque paria aut, si fieri posset, majora.
Tibi obligatissimus frater
H. Grotius.
13 Ianuarii 1640.
Cavendum erit, ne si Blavius11 cunctetur et eatur ad Elsevirium12, qui Amstelodami est, is Lugdunum mittat nostra: quod scriptis esset exitiale. Statim enim theologi magistratus incitabunt, ut in herba messem opprimant.
Memento illa de Antichristo prius edenda quam de Fide et operibus.